Depresja dziecięca

Upset problem child with head in hands sitting on staircase concept for bullying, depression stress or frustration

Depresja dziecięca – prawda czy fałsz?

Kiedyś uważano, że na depresję mogą cierpieć jedynie dorośli prawdopodobnie z takiego powodu, że w przeszłości nikt nie pytał dzieci w jakim znajdują się nastroju. Dziś wiemy, że na depresję zapadają również dzieci. Depresję u dzieci warto leczyć ponieważ może mieć negatywne skutki: m.in. zwiększa ryzyko występowania epizodów depresyjnych w przyszłości, wpływa negatywnie na przystosowanie społeczne dzieci, wpływa na pogorszenie jakości oraz ilości relacji rówieśniczych, wpływa na obniżenie wyników szkolnych, a w skrajnych przypadkach może powodować myśli samobójcze, pragnienie śmierci.

Do powstawania zaburzenia depresyjnego u dzieci przyczynia się wpływ rodziny, predyspozycje fizjologiczne, wybór błędnych sposobów przetwarzania informacji. Jeśli chodzi o wpływ rodziny zaakcentować głównie należy sytuacje trudne w jakich dziecko przebywa – sytuacje typu rozwód, separacja, konflikty. Istotne także są warunki w jakich dziecko się wychowuje czyli stan psychiczny rodziców (np. depresja rodzica), poświęcanie dzieciom zbyt małej ilości uwagi oraz spędzania zbyt małej ilości wspólnego czasu. Na rozwój depresji mogą mieć również wpływ nadmierne wymagania w stosunku do dziecka, jak również przeciążenie zbyt dużą ilością zajęć pozaszkolnych. Do prawidłowego rozwoju, oprócz zaspakajania potrzeb poznawczych dziecko potrzebuje również czasu na swobodną zabawę, swobodną aktywność niczym nieskrępowaną, bez ocen, bez presji, która nie rodzi frustracji.

Do objawów depresji u dzieci należy m.in.: smutek, płaczliwość, brak chęci do zabawy, drażliwość, bojaźliwość, męczliwość.

W szeroko rozumianej profilaktyce istotnym jest zaspakajanie potrzeby bliskości, potrzeby przynależności dziecka. Istotne jest także wyrażanie zainteresowania dzieckiem czy też wyrażania uczuć (werbalne np. mówienie, że dziecko się kocha i niewerbalne np. przytulanie). Ważnym elementem są również rozmowy z dzieckiem na temat jego uczuć, trudności, przyjaźni, zainteresowań, docenianie jego postępów i ich chwalenie.

Jeśli dzieci nie są leczone istnieje zwiększone prawdopodobieństwo zachorowania w życiu dorosłym.

Warto dodać, że nie każde pogorszenie nastroju czy płacz są oznaką zaburzenia depresyjnego. W razie wątpliwości można porozmawiać, ze specjalistą. Ze specjalistą – psychologiem, psychiatrą, można również umówić się na konsultację, jeśli zauważmy coś niepokojącego w zachowaniu, nastroju dziecka.

Zgodnie z koncepcją rodziny jako systemu, w którym poszczególne jego części są od siebie zależne, dziecko najczęściej prezentuje objawy (np. depresyjne) i swoim zaburzeniem ujawnia problemy rodzinne. Dlatego też często istnieje potrzeba udziału całej rodziny w leczeniu, aby można było dokonać zmiany jakości życia i tym samym przynieść ulgę zarówno dziecku jak i całej rodzinie.